تاریخچه فناوری آموزش (بخش اول)

Submitted by jk on س., 08/06/2019 - 18:01
چرتکه

حداقل برای هزاران سال از انواع چرتکه، لوح های نوشتاری و تخته سیاه استفاده شده است. بعداز رواج کتاب و جزوه، این دو نقش بسیار مهمی در آموزش داشتند. از ابتدای قرن بیستم، ماشین های تکثیر از قبیل دستگاه استنسیبل و دستگاه های کپی گشتتنر (نوعی دستگاه کپی با کاغذ مومی) برای تعداد کپی اندک برای کلاس درس یا تکلیف منزل استفاده می شد (بین 10 تا 50 کپی). استفاده از رسانه با اهداف آموزشی به اولین دهه قرن بیستم برمی گردد که فیلم های آموزشی (دهه 1900) و ماشین های تدریس مکانیکی سیدنی پرسی (پروفسور روانشناس دانشگاه اوهایو و مخترع اولین ماشین تدریس) به منصه ظهور رسیده بودند (دهه 1920). اولین ارزیابی چندگزینه ای گسترده Army Alpha بود که برای ارزیابی هوش و آمادگی سربازان ارتش در روند جنگ جهانی اول بکار می رفت. در خلال جنگ جهانی دوم تکنولوژی های گسترده تری در آموزش سربازان بکار می رفت مثل فیلم و سایر اقلام رسانه ای از قبیل پرژکتورهای سقفی. مفهوم هایپرتکست (سیستم نرم افزاری که با هایپرلینک بین متن و نمودار مربوطه ارتباط برقرا می کند) از مفهوم memex (memory + index) ناشی می شود که توسط وانوار بوش در سال 1945 مطرح شد.

طی دهه 1950 از پرژکتورهای اسلاید در آموزش موسسه ای استفاده می شد. Cuisenaire rod (تکه چوب هایی در رنگ ها و اندازه های مختلف برای یادگیری ریاضی) در دهه 1920 طراحی شدند و تا آخر دهه 1950 به طور فراگیری بکار می رفتند.

اواسط دهه 1960 استادان روانشناسی دانشگاه استنفورد، پاتریک ساپس و ریچارد سی اتکینسون، با استفاده از کامپیوتر به طور آزمایشی به تدریس حساب و تله تایپ به دبستانی ها پرداختند؛ این آزمایش در United School District در کالیفرنیا انجام شد. (منطقه ای کوچک از مدارس دولتی که مرکز آن پنسیلوانیا می باشد). برنامه آموزشی استنفورد برای جوانان بااستعداد ریشه در همین آزمایش های اولیه دارد. 

در سال 1960 دانشگاه ایلینویز آموزش آنلاین را ابداع کرد. با وجود اینکه اینترنت تا 9 سال بعداز آن هم ابداع نشده بود، دانشجویان می توانستند به واسطه لینک های کامپیوتری به اطلاعات کلاسی دسترسی داشته باشند. اولین دوره آنلاین در سال 1986 از سوی شبکه دانشگاهی الکترونیک برای کامپیوترهای MS DOS و Commodore 64  طراحی شد. در طرح یادگیری به کمک کامپیوتر اولین دوره های آنلاین با تعاملی واقعی ارائه شد. در سال 2002 دانشگاه ام آی تی اقدام به برگزاری رایگان کلاس های آنلاین کرد. از سال 2009 تقریباً 5/5 میلیون دانشجو حداقل در یک کلاس آنلاین شرکت کرده بود. در حال حاضر، از هر سه دانشجوی کالج یک دانشجو در دوره های آنلاین شرکت می کند. از بین 80 درصد دانشجویان لیسانس دانشگاه DeVry ، به اندازه دو سومشان از طریق آنلاین نیازمندی های خود را برطرف می کردند. همچنین در سال 2014 به اندازه 85/2 میلیون از 8/5 میلیون دانشجو در دوره های آنلاین شرکت کردند. طبق این اطلاعات می توان نتیجه گرفت که تعداد دانشجویان شرکت کننده در دوره های اینترنی رو به افزایش است.

در سال 1971، ایوان ایلیچ کتابی بسیار تاثیرگذار به نام "جامعه غیرمدرسه ای" منتشر کرد که در آن، "یادگیری از طریق وب ها" به عنوان مدلی را پیش بینی کرده بود برای افرادی که یادگیری را از طریق شبکه انجام می دهند. در دهه های 1970 و 1980، مورای توراف و استار راکسین در موسسه تکنولوژی نیوجرسی همکاری چشمگیری در زمینه یادگیری مبتنی بر کامپیوتر داشتند و به همین ترتیب، این مفهوم در دانشگاه Guelph کانادا هم گسترش پیدا کرد. انجمن تکنولوژی آموزشی در بریتانیا با اجرای برنامه توسعه ملی در یادگیری به کمک کامپیوتر (1973 تا 1977) و برنامه آموزشی میکروالکترونیک (1980 تا 1986) از کاربرد تکنولوژی آموزشی حمایت نمود.

تا اواسط دهه 1980، دسترسی به محتوای دوره ها در کتابخانه بسیاری از دانشکده ها ممکن شده بود. در آموزش مبتنی بر کامپیوتر و یا یادگیری مبتنی بر کامپیوتر، تعامل یادگیری بین دانشجو و تمرین کامپیوتری و یا شبیه سازی های micro-world بود.