تاریخچه فناوری آموزش (بخش دوم)

Submitted by jk on س., 08/06/2019 - 17:56
تاریخچه فناوری آموزش


ارتباط دیجیتالی و شبکه سازی در آموزش از اواسط دهه 1980 آغاز شد. موسسات آموزشی با ارائه دوره های یادگیری از راه دور، از این روش بهره بردند. سیستم های یادگیری الکترونیک بر اساس یادگیری/آموزش مبتنی بر کامپیوتر اغلب همان روش سختگیرانه تدریس قدیمی را کپی می کنند که در آن، نقش سیستم الکترونیک برای انتقال دانش فرض شده است و مخالف سیستم هایی است که بعدها بر اساس یادگیری گروهی مبتنی بر کامپیوتر توسعه یافت و باعث توسعه دانش شد. 
امروزه، ویدئو کنفرانس در تکنولوژی های آموزشی پیشتاز است. از این روش به عنوان آموزش موزه ای هم یاد می شود. در سال های اخیر، ویدئو کنفرانس در بین 000/20 دانشجوی ایالات متحده و کانادا در سال های 2008 تا 2009 به محبوبیت رسیده است.  نکات منفی این نوع از تکنولوژی آموزشی کاملاً واضح است: کیفیت صدا و تصویر اغلب نامناسب است؛ برای برگزاری ویدئو کنفرانس به یک استودیوی کوچک تلویزیونی نیاز است و فضا هم مقوله دیگری است و برای تهیه کننده و شرکت کننده تجهیزات خاصی لازم است.
دانشگاه باز (مانند دانشگاه پیام نور) در بریتانیا و دانشگاه بریتیش کلمبیا (اولین مرکز آموزش کامپیوتری که در حال حاضر با Blackboard Inc. – شرکت فعال در زمینه تکنولوژی آموزشی و مستقر در واشنگتن- ادغام شده است) تحولی را در استفاده از اینترنت ایجاد کردند که در این زمینه ها بود: یادگیری، کاربرد زیاد در آموزش مبتنی بر وب، یادگیری آنلاین و از راه دور، و بحث های آنلاین بین دانشجویان. پروفسور لیندا هاراسیم (1995)، نظریه پرداز پیشرو در زمینه آموزش آنلاین، بر استفاده از شبکه های یادگیری تأکید فراوانی داشت. 
با ظهور تارنمای جهانی در دهه 1990 (www.) آموزگاران روشی را آغاز کردند و با تکنولوژی های جدید، از سایت های multi-object oriented استفاده نمودند؛ این سایت ها نوعی سیستم مجازی آنلاین و مبتنی بر متن هستند با چندین کاربر به طور همزمان. آموزگاران با استفاده از این سیستم وب سایت های درسی حاوی دستورالعمل های آسان یادگیری را طراحی می کنند. 
سال 1994 اولین دبیرستان آنلاین تأسیس شد. در سال 1997، گرازیادی برای ارزیابی و توسعه دوره های مبتنی بر تکنولوژی معیارهایی را تعریف نمود که عبارتنداز قابل انتقال بودن، قابلیت همانندسازی داشتن، قابل اندازه گیری بودن، قابل پرداخت، مقرون به صرفه بودن برای مدت طولانی. 
کارآمدی ثابت شدۀ اینترنت امکان انجام طرح های ارتباطی با وب کم و یا سایر دستکاه های چندرسانه ای را فراهم کرد. طبق اطلاعات مرکز ملی آمار آموزشی، تعداد دانشجویانی که بین سال های 2002 تا 2005 در برنامه های یادگیری آنلاین و از راه دور ثبت نام کردند تا 65 درصد افزایش داشت که به سه دلیل بود: قابلیت تغییر بیشتر، سهولت در ایجاد ارتباط بین استاد و دانشجو، بازخورد سریع در ارائه و تکالیف. 
طبق مطالعه انجام شده در سال 2008 از سوی مرکز آموزش، طی ترم های دانشگاهی 2006 تا 2007 ، 66 درصد مدارس دولتی و خصوصی پیش دانشگاهی با شرکت در برنامه های کمک-مالی دانشجو، دوره های یادگیری از راه دور برگزار کردند؛ 77 درصد ثبت نام به صورت آنلاین و از طریق کارت اعتباری انجام شد. در سال 2008، مجمع اروپا لایحه ای را در حمایت از یادگیری الکترونیک تصویب کرد تا پیشرفت آموزشی در سراسر اتحادیه اروپا یکسان باشد. 
ارتباط به واسطه کامپیوتر بین یادگیرنده ها و آموزگاران توسط کامپیوتر انجام می شود. در مقابل، آموزش یا یادگیری بر مبنای کامپیوتر معمولاً به معنی یادگیری انفرادی (خودخوان) است در حالیکه ارتباط به واسطه کامپیوتر شامل تسهیل آموزگار یا مربی است و مستلزم تنظیم فعالیت های متغیر یادگیری از راه دور است. به علاوه، فناوری ارتباطات و اطلاعات ابزاری را برای حفظ انجمن های یادگیری و مدیریت دانش مربوطه برای روند آموزش فراهم می کند. 
دانش اموزانی که در این عصر دیجیتال رشد بزرگ شدند در معرض انواع رسانه ها هستند. شرکت های بزرگ با فناوری بالا مدارسی را تأسیس کردند که قادرند از طریق تکنولوژی به دانش آموزان خود بیاموزند. 
سال 2015 اولین سالی بود که سازمان های غیرانتفاعی نسبت به مراکز انتفاعی ثبت نام آنلاین بیشتری داشتند البته دانشگاه های دولتی کماکان از بیشتری تعداد دانشجوی آنلاین برخوردارند. در پاییز سال 2015 بیش از 6 میلیون دانشجو در حداقل یک دوره آنلاین ثبت نام کردند.